وطن یکی از با ارزش‌ترین دارایی‌های ماست. شما آینده‌سازان با تلاش و دانش خود می‌توانید این دارایی گران‌بها را به شکوفایی و رشد برسانید.

به گزارش گویای صنعت، مسئول روابط عمومی اداره کل نوسازی مدارس استان البرز در نشستی صمیمانه با محمدرضا اسپرورین رییس مجمع خیرین مدرسه ساز این استان؛ روایتی از همدلی و همراهی را در امر نیک مدرسه سازی به تصویر کشید که در ادامه می خوانید:

 

در میان گفت‌و‌گو با دکتر محمدرضا اسپرورین، پزشکی که دلش به جای نبض بیماران، بر تپش مدرسه‌ها می‌تپد، می‌توان صدای عشق به وطن را شنید.

 

او از آن دسته انسان‌هایی‌ست که مفهوم «مسئولیت اجتماعی» را نه در گفتار بلکه در عمل معنا کرده است.

 

دکتر اسپرورین با تأملی اندیشمندانه، نقش خیرین را در سازندگی کشور چنین می‌بیند:

«هرچه سهم مردم در مشارکت‌های اجتماعی و زیرساختی بیشتر باشد، به همان اندازه اعتماد به حکومت بالاتر است. جامعه‌ای که شهروندانش در کنار دولت مدرسه می‌سازند، جامعه‌ای فرهیخته ،زنده و قابل‌اعتماد است.»

 

او نخستین گام خود در مسیر مدرسه‌سازی را سال ۱۳۷۳ به یاد می‌آورد؛ زمانی که به‌عنوان پزشک طرحی در سیستان و بلوچستان خدمت می‌کرد. با پس‌انداز چند ماه حقوقش، اولین مدرسه را در روستای آشار از توابع شهرستان سرباز بنا کرد. در کنار آن، خانه‌ای بهداشت نیز ساخت تا آموزش و سلامت را دوشادوش یکدیگر پیش ببرد. این قدم کوچک، سرآغاز راهی بزرگ شد؛ راهی که تا امروز ادامه دارد.

 

اکنون پس از سه دهه، در استان البرز، او و همراهانش کارنامه‌ای درخشان دارند. تنها در سال ۱۴۰۴، ۲۸ مدرسه به همت خیرین ساخته و ۲۵ مدرسه دیگر در حال احداث است. رقمی چشمگیر: ۶۰۰ میلیارد تومان هزینه مدرسه‌سازی در یک سال « یعنی یک‌ونیم برابر بودجه دولتی » و رشد صددرصدی نسبت به سال گذشته.

 

آمارها از حقیقتی غرورآفرین خبر می‌دهد: ۷۸ درصد مدارس استان البرز به‌دست خیرین بنا شده‌اند. این یعنی قلب مردم پیش‌تر از هر بودجه و مصوبه‌ای برای آینده فرزندانشان تپیده است.

 

هدف سال آینده روشن است؛ دکتر اسپرورین امیدوار است میزان تعهد خیرین البرز با رشد ۶۰ درصدی به هزار میلیارد تومان برسد.

 

در پایان، او پیامی پدرانه برای دانش‌آموزان دارد:

«وطن یکی از با ارزش‌ترین دارایی‌های ماست. شما آینده‌سازان با تلاش و دانش خود می‌توانید این دارایی گران‌بها را به شکوفایی و رشد برسانید.»

 

روایت زندگی دکتر اسپرورین یادآور آن است که برخی انسان‌ها نه‌فقط خانه، بلکه آینده می‌سازند؛ آجر به آجر، با دستانی از جنس عشق و مسئولیت.